Əlli birinçi ilin qışında Omar kişinin ailəsində bir səadət də artdı - Səadət dünyaya gəldi, Başkeçidin Qızılkilsə kəndində.

Ana duyumu ilahi duyumdu, torpaq kimidi, hava-su kimidi, təmizdi, safdı, durudan durudu... Xanım ana böyüyən balaca Səadətinin "heç kimə oxşamayan" uşaq olduğundan narahat idi. Başkeçidin dağları qardan erpək çəkən kimi, Başkeçid qız-gəlinlərinin də həya-namusdan erpəyi vardı. Ona görə də ana "qız uşağının çöllərdə gəzməsi", "cin kimi təklənməsi", bəzən musiqi, saz ahəngində əriməsi, bəzən də gyl-çiçəklə bir yerdə bitməsi içində bu dağların özü boyda bir məhəbbət böyüyürmüş: Tanrıya, Torpağa, Borçalıya, Azərbaycana, gözəlliyə olan məhəbbət.

Yeniyetmə, gənc Səadət özündə özünü tapa bilmirdi, nə də bu boyda dünyaya sığmırdı... Dağ çaylarının səsində, sazın pərdələrində, güllərin ləçəyində, qarın bəyazlığında, günəşin istisində, ayın aydınlığında da tapa bilmədi Səadət özünü. Dağlar qoynunda böyüyən bu qızcığaz bilmirdi xoşbəxtlikmi axtarır, qəm-kədərmi; nə qarabaş-qulluqçu olmaq istəyirdi, nə də xanım-xatın. Özündə özünü, dunyada duhasını tapa bilmirdi Səadət. Sonra tapdı özünü, sən demə, bu qızcığaz dağlar Butasıymış, şer, söz Butasıymış. Ondan sonra da Səadət nə qarabaş-qulluqçu oldu, nə xanım-xatın. Eləcə Səadət Buta oldu. Başkeçidin, Borçalının yox, Şimallı, Cənublu Azərbaycanımızın Butası oldu S.Buta. Taleyinə yazılan yarımçıq ər ömrü də, dörd bala sevgisi də, günlərimizin ağrı-açısı da, sabahımızın yaxşı-yamanı da Buta şerlərində təkcə "Aşıq Pəri" məclisində, ara-sıra çap olunan qəzet-jurnallarda, kitabda çıxan şerlərində yox, ürəklərdə, qəlblərdə oxundu. Çünki bu yazılarda dağ çaylarının saflığı, dağ çiçəklərinin gözəlliyi, dağ qızlarının incəliyi və həm də dağ qışının sərtliyi vardı.